The Swiss Life

Dries en Carolien in .ch

Page 14 of 15

Fête Nationale – 1er août 2017

1 augustus vieren alle Zwitserse kantons de Nationale Feestdag. Deze zomerse datum werd gekozen omdat begin augustus 1291 (exacte datum is niet gekend) de drie Alpenstaatjes Uri, Schwyz en Unterwalden een overeenkomst sloten om elkaar tot in de eeuwigheid bij te staan in hun verzet tegen buitenstaanders.  Pas sinds 1994 is 1 augustus een officiële feestdag in gans Zwitserland.

Onze vrienden David en Kristien hadden ons uitgenodigd om samen met hen onze allereerste nationale feestdag op Zwitserse bodem te vieren en tegelijkertijd ook een beetje de verjaardag van ons petekindje Raquel, hun jongste dochter, die in juli verjaard was. Tegen de middag waren we in Aubonne om eerst Raquel cadeautjes te zien uitpakken en dan te genieten van een heerlijke gezamenlijke Mexicaanse lunch op hun terras met uitzicht op het meer. Ok, burrito is niet echt Zwitsers, maar op een hete dag van meer dan 30 graden wellicht beter geschikt dan kaasfondue. 😉 Als voorgerechtje serveerde chefkok David een heerlijk boekweitpannenkoekje met gerookte zalm en zure room. Samen met een glaasje champagne de ideale manier om een feestelijk dag te beginnen.

Na het verorberen van ettelijke burrito’s (helaas geen fotografisch bewijs ter illustratie), maakten we een wandeling naar het nieuwe huis van David en Kristien. Eind augustus trekken ze erin en het zag er al bijna helemaal afgewerkt uit. Na de vertering bevorderende wandeling was er weer een beetje plek voor een typisch Zwitsers dessert met meringue, room en ijs. Heerlijk!

Ondertussen was de avond gevallen en was het tijd om naar het centrum van Aubonne te trekken om deel te nemen aan de feestelijkheden op het binnenplein van het kasteel van Aubonne. De binnenplaats was feestelijk versierd met vlaggen en er stonden lange tafels en banken opgesteld om aan te eten en te drinken. We dronken een glaasje wijn, aten een stukje saucisse, maakten kennis met wat dorpsbewoners en deden ons best om het Zwitserse volkslied mee te playbacken. Het enthousiasme waarop het volkslied werd meegezongen, was groot. En ook het daaropvolgende ‘prière patriotique’ werd uit volle borst mee gebeden. Het lijkt erop dat de mensen in Zwitserland iets religieuzer zijn dan in België.

Na het gebed trokken we in optocht door de straten van Aubonne. De kinderen kregen papieren lampionnen uitgereikt en de stoet werd begeleid door de plaatselijke fanfare.

Daarna liepen we terug naar het huis van David en Kristien om van daaruit met de wagen naar Saint-Prex te rijden voor het grote vuurwerk dat zou afgeschoten worden vanaf twee platforms op het meer.  We waren duidelijk niet de enige mensen die van het vuurwerk wilden genieten. Het was erg druk in het centrum van Saint-Prex, maar gelukkig slaagden we er zonder al te veel moeite in om een plek te vinden aan de oever van het meer met goed zicht op het vuurwerk. We moesten even geduld uitoefenen, maar om 22.47u was het dan eindelijk zover! De vuurpijlen schoten de lucht in en ik moet zeggen: die Zwitsers kennen iets van vuurwerk maken. Behoorlijk indrukwekkend!

Het late uur zorgde ervoor dat Raquel tijdens het vuurwerk in slaap gesukkeld was in de armen van Kristien. Begrijpelijk, want het was dan ook een vermoeiende dag. 😉

Na al die feestelijkheden lagen we uiteraard veel te laat in ons bed, maar dat hadden we er graag voor over!

Verhuis naar Zwitserland – 30 juli 2017

De ochtend gespendeerd aan nog wat spullen bijeen pakken, puzzelen om deze allemaal (inclusief mijn bureaustoel) in de wagen te krijgen en het appartement netjes achterlaten voor bezoeken van potentiële huurders. Tot onze eigen verbazing ging al onze bagage redelijk makkelijk in de wagen en konden we zo rond 11.30u vertrekken naar Genève. Dries en ik hadden een beetje stress om wille van de gigantische files op “Zwarte Zaterdag”, maar voorlopig zag onze route er filevrij uit.

Onze rit verliep verrassend vlotjes en zelfs de stops waren, alhoewel niet zo gepland, dezelfde als de vorige keer: in het AC restaurant waar ik de vorige keer een kleine plaspauze had ingelast, aten we nu een snelle spaghetti. Het duurde een eeuwigheid voordat de spaghetti klaar was, maar ik moet zeggen dat de kwaliteit beter was dan ik van een wegrestaurant zou verwachten. De spaghetti was zelf al dente en meer dan warm genoeg!

Dat het drukker was dan de vorige keer, bleek uit de lange wachtrijen bij het damestoilet. Al een geluk dat we de grote drukte hadden weten te vermijden door pas rond 13.15u te gaan lunchen. Veel mensen waren op dat moment alweer aan het vertrekken.

Ook de volgende stop kwam ons bekend voor: L’arche, hadden we daar niet de vorige keer wat op het gras zitten uitrusten? Ik kocht er een magnum framboos, het ideale vieruurtje tijdens een lange autorit. En fijn dat de toiletten gratis waren!

Hoe meer we naar het zuiden afdalen, hoe rustiger het op de baan wordt. Geen spoor van die monsterfiles waar gisteren zoveel om te doen was. Het weer begint echter te verslechteren. We zien in de verte dikke regenwolken hangen. En dan opeens: bam, zitten we midden in een gigantische hagelbui. Een epische hagelbui die wel het einde van de wereld lijkt aan te kondigen. De hagelstenen zijn zo dik dat we nog amper boven het geroffel op het dak uitkomen.

We hebben duidelijk niet de goeie reflex gehad om meteen een brug op te zoeken om onder te gaan schuilen en nu komen we er uiteraard geen meer tegen. Het lawaai op de carrosserie doet vermoeden dat onze wagen niet ongeschonden uit dit avontuur zal komen. En dat nu de leasing bijna afgelopen is.

Wanneer de hagelbui eindelijk stopt, zien we voor ons op de weg een spoor van hagelstenen en afgerukte bladeren. Door het grote temperatuurverschil sublimeert het ijs en rijden we door een mistig landschap. Echt een beetje surreëel. Tijdens de hagelbui zagen we de temperatuur trouwens met meer dan 14 graden dalen. Spectaculair.

Rijkelijk laat, besluiten we de radio af te stemmen op frequentie 107.7 (zoals aangegeven op de infoborden boven de snelweg) om meer info te vernemen over de huidige weersomstandigheden.

Onze rit verloopt verder zonder problemen, maar natuurlijk begint het net opnieuw te regenen op het moment dat we beginnen uitladen. Gelukkig regent het niet al te hard en kunnen we fout parkeren vlak voor de inkom van ons appartementsgebouw waardoor het uitladen vrij vlot verloopt.

Helaas maakte deze rit zoals gevreesd een slachtoffer: de carrosserie van onze wagen staan vol met deuken. Niet leuk, maar goed daarvoor zijn we verzekerd, nietwaar?

Inpakken en wegwezen!

Deze zaterdag stond (uiteraard) volledig in het teken van onze nakende verhuis. Ik gaf nog wat dingen weg via GIFT Leuven, maar bij nader inzien blijkt dat er altijd meer spullen in zo’n appartement gaan dan je verwacht. Veel rommel ook waarvan je na een tijd het bestaan gewoon vergeet.

Met pijn in het hart nam ik afscheid van onze laatste grote plant, mijn favoriet, een nogal uit de kluiten gewassen hibiscus. Onze hibiscus, die we als geschenk kregen tijdens ons tien jaar samen feest en die sindsdien zo’n tien keer in omvang is toegenomen, vond een nieuw pleeggezin bij onze vrienden Annelies en Jonas uit Roosbeek. Het was een hachelijke onderneming om de plant min of meer heel in de wagen van Annelies en Jonas te krijgen, maar het lukte ons en achteraf kreeg ik een foto doorgestuurd van onze plant in zijn nieuwe leefomgeving. Hopelijk ziet hij niet te veel af van de verhuis.

Mijn vriend en ik begonnen ook met het leegmaken van de boekenkast. Al de gelezen boeken staken we in Shurgard dozen en ik maakte een selectie van een paar ongelezen boeken om mee te nemen naar Genève. Zolang ik daar nog geen job heb, hoop ik eindelijk de tijd te vinden om wat te kunnen bijlezen.

Ik zocht de kleren bijeen die ik de komende weken zou nodig hebben en vulde koffers en sportzakken met schoenen, kapstokken, computermateriaal, fotomateriaal en dergelijke. Ook mijn bureaustoel zal naar Genève meereizen. Mits wat puzzelwerk moet het lukken om alles in de wagen te krijgen.

Klaar voor het grote avontuur!

Het voordeel van een Grote Verhuis

Dat ik wel gedwongen ben een grote opruimactie te organiseren. We kunnen immers maar een beperkt aantal spulletjes meenemen naar ons appartementje in Genève en ik twijfel eraan dat onze toekomstige huurders gediend zullen zijn met de overdaad aan spullen die we in de loop der tijden verzameld hebben. Ik neem aan dat ze een beetje lege kastruimte wel zullen weten te appreciëren. Gelukkig bestaat er zoiets als de facebookgroep GIFT | Leuven, alwaar ik al heel wat mensen gelukkig heb gemaakt met spullen die nog perfect goed waren, maar op ons appartement in Leuven enkel stof stonden te vergaren. Blij dat onze spullen nog iemand anders van dienst kunnen zijn.

Het is de bedoeling dat de feestvierders op ons afscheidsfeestje komende zaterdag ook nog wat meenemen. En zo wordt het hier in Leuven leger en leger.

Ons appartementje in Zwitserland

Uiteraard krijgen we veel vragen over onze leefomstandigheden in Genève. Daarom een beetje achtergrondinfo.

Ons oorspronkelijke plan was om voor enkele maanden een Airbnb te boeken, om de initiële verhuis niet te gecompliceerd te maken en ons daarna de mogelijkheid te geven op ons gemak op zoek te gaan naar een geschikte woonst. Dat lukte vrij makkelijk. We vonden een goed gelegen appartementje in de Rue de Lyon, vlakbij winkelcentrum Planète Charmilles.  Het appartementje op zichzelf was wel klein, maar hey, het deed ons een beetje terugdenken aan onze studententijd, toen we op nog kleinere oppervlaktes samengewoond hebben.

Uiteindelijk beslisten we om het Airbnb contract na een maand op te zeggen en rechtstreeks met de verhuurder voor 1 jaar een huurovereenkomst aan te gaan. Uiteindelijk gaat de tijd razendsnel en een jaar zou ons voldoende tijd moeten geven om te ervaren hoe het is te leven in Genève en te beslissen of we er al dan niet zullen blijven.

Dries maakte een mooie schets van de huidige indeling van het appartement. We hebben zelfs een tv! Dat is voor ons beiden geleden van de tijd dat we nog bij onze ouders woonden. 😉 Hoogstwaarschijnlijk zullen we aan de verhuurder zeggen dat hij het tv-abonnement mag opzeggen, want wij kijken toch geen tv. Kan het ding dienst doen om wat foto’s op te tonen of zo. 😉

Voor de nieuwsgierigen: de tweede kleine bedje is er (nog) niet. Zal een beetje afhangen van ons beider slaapkwaliteit nadat ik verhuisd ben (eind juli komt in zicht!) of we dit al dan niet naast het reeds aanwezig bed zullen zetten.

LAT-relatie

Een vraag die ik de voorbije weken wel vaker krijg is, hoe het meevalt om een LAT-relatie te hebben. Sinds 17 mei 2017 leven Dries en ik immers gescheiden van tafel en bed. Hij in Genève en ik in Leuven.

Wel, om heel eerlijk te zijn, valt dat tot nu toe heel erg mee. Dankzij de moderne communicatiemiddelen en sociale media zijn Dries en ik eigenlijk voortdurend met elkaar in contact. Wat ook helpt, natuurlijk, is het feit dat hij om de twee weekends terug vliegt van Genève naar Leuven. Niet dat we dit op voorhand zo gepland hadden, maar door een aantal sociale verplichtingen (huwelijken, communies, geplande weekendjes weg) kwam dit toevallig zo uit. Dat maakt dat we elkaar in realiteit niet erg lang moeten missen. Daarnaast moet ik toegeven dat ik het stiekem wel leuk vind om zoveel plaats in bed te hebben. 😉 Al blijkt uit mijn kleine oogjes ‘s ochtends dat, zonder Dries om mij ‘s avonds streng toe te spreken, ik systematisch te laat ga slapen. 😉

Ach, dat slaapgebrek haal ik wel in wanneer ik verhuisd naar Genève ben! Nog een dikke maand en het is zover!

Taalcursussen in Genève

Zoals de meesten onder jullie weten, ben ik al jaren een trouwe klant bij het CLT in Leuven. Omdat een taalcursus volgen een ideale manier is om nieuwe mensen te ontmoeten en mijn talenkennis wel een kleine opfrissing kan gebruiken (kuch, Russisch, kuch),  ging ik op zoek naar taalcursussen in Genève. Op het eerste gezicht blijkt dat niet echt voor de hand te liggen.  Veel privèleraars bieden hun diensten aan, maar ik hou meer van het leren in groep op een vast tijdstip in de week. Ook online cursussen zijn niet echt mijn ding (ik ben wel een enthousiast gebruiker van apps zoals Memrise en Duolingo, maar deze volstaan niet om een taal echt onder de knie te krijgen). En de prijzen van de groepslessen die ik dan wel vind zijn om steil van achterover te slaan.

Dus mocht iemand goeie tips hebben, shoot!

Afscheid van Genève – 16 mei 2017

Vroeg opgestaan vandaag, want voor zijn tweede werkdag wordt Dries een pak vroeger verwacht. Net zoals gisteren staat de zon stralend aan de hemel. Al die berichten over het slechte weer in Genève, daar hebben we tot nu toe nog niet veel van gemerkt. 😉 Onze ochtend is een kopie van de vorige. Pain au chocolat met een drankje erbij in winkelcentrum Charmilles. Na het ontbijt wens ik Dries een fijne werkdag en keer ik terug naar ons appartementje om de laatste tien bladzijden van ‘El amante japonés’ te lezen, me goed in te smeren met zonnecrème en vervolgens naar het meer te vertrekken.

Ik wandel op mijn gemak in de richting van het meer en geniet van de zon. Onderweg passeer ik langs een Koreaans restaurant dat een bibimbap lunch aanbiedt voor 18 Zwitserse frank. Hier moet ik zeker nog eens terugkomen. Aan de Rhône gekomen sla ik linksaf richting het meer van Genève en de beroemde Jet d’Eau. Ik wandel verder langs het water tot aan de Jet d’Eau zelf en geniet van het uitzicht op de omringende bergen.

Ondertussen is het bijna lunchtijd en herinner ik me dat Dries en ik een paar jaar geleden heerlijk gegeten hebben op het terras van La Buvette des Bains des Pâquis. Ik koop een kaartje voor de mouette (de Zwitserse watertaxi’s) en een kort tochtje brengt me naar de andere kant van het meer. Ik ben net voor de grote massa bij La Buvette, dus ik moet niet lang aanschuiven voor mijn dagschotel. Ik zoek me een plekje op het terras en laat het me smaken. Het is duidelijk dat de Bains des Pâquis populair zijn bij zonnig weer. Veel mensen liggen te zonnebaden aan de rand van het meer en er wordt ook al druk gezwommen. Jammer dat mijn zwemkledij nog ergens in Leuven ligt.

Na het middagmaal zoek ik me een fijn plekje aan de rand van het meer tussen de andere zonnekloppers in en lees ik wat in mijn cursus Spaans. Al moet ik toegeven dat het niet makkelijk is mijn gedachten erbij te houden. De diversiteit aan bezoekers zorgt voor te veel afleiding: van afgetrainde jonge mannen die hier wat pull-ups komen doen, tot bruinverbrande omaatjes die hier duidelijk elk vrij moment in de zon komen doorbrengen. Er zijn zelfs een paar zwanen die hun nest hebben tussen de zonnebaders en dan natuurlijk verontwaardigd blazen als de zonnekloppers vertederd hun kuikens van dichterbij willen bekijken. Ik smeer en smeer en smeer, maar de zonnecrème lijkt wel te verdampen van mijn huid en mijn hoofdhuid begint een beetje te prikken. Mijn hoofdhuid is het gedeelte van mijn lichaam dat het snelste verbrandt (en dat ik het minst goed kan beschermen, want wie smeert er nu zonnecrème in zijn haar). En natuurlijk zou ik een hoed kunnen dragen, maar ik zweer het, ik sta totaal niet met hoeden. Wellicht is het verstandiger om toch ergens de schaduw op te zoeken, hoe lief de zon mij ook is.

Maar niet zonder onderweg eerst een ijsje te eten! Tripadvisor wijst mij de weg naar Gelato Mania en ik koop een ijsje met donkere chocolade en kaneel. Niets smaakt beter als heerlijke gelato bij zo’n schitterend weertje! Ik keer terug op mijn schreden en laat naar Terrasse le Paradis, dat mij op de heenweg al opgevallen was door de vrolijk gekleurde parasols en strandstoelen aan de oevers van de Rhône. Ik koop mij een huisgemaakte citronnade en nestel mij in de schaduw van een parasol om nog wat mensen te kijken.

Helaas komt het einde van mijn blitzbezoekje aan Genève in zicht en moet ik terugkeren naar het appartementje om mijn spullen bijeen te pakken. Om 19.40u vertrekt immers mijn vlucht naar Brussel en zal ik Dries alleen moeten achterlaten in Genève. Dries keert daarom vandaag iets vroeger terug van zijn werk om samen met mij de bus naar de luchthaven te nemen.

De bushalte bevindt zich op een paar minuten stappen van ons appartementje en een busrit van 15 minuten later zijn we al op de luchthaven. Very convenient! Aangezien ik enkel handbagage heb, hoef ik niets in te checken en lopen Dries en ik meteen door naar het restaurantgedeelte waar we ondertussen al een paar keer gegeten hebben. We komen opnieuw terecht bij TUK (Thai Urban Kitchen), maar helaas valt de pad thai me tegen. De curry die Dries bestelde, ziet er veel beter uit. Na het eten nemen we afscheid van elkaar. Dries blijft in Genève en ik vlieg terug naar Brussel. Lang hoeven we elkaar gelukkig niet te missen, want zaterdag is hij alweer terug in België voor een trouwpartij.

Blijkt dat de gate vanwaar de Easy Jet vluchten vertrekken zich op het alleruiterste puntje van de luchthaven van Genève bevindt en dat ik nog een flink eind moet stappen. Ik ben dan ook maar net op tijd aan de gate. Volgende keer iets meer ruimte incalculeren.

Bye, bye, Genève tot over een drietal maanden!

« Older posts Newer posts »

© 2026 The Swiss Life

Theme by Anders Noren — Up ↑