The Swiss Life

Dries en Carolien in .ch

Category: party

Kerstsfeer in Genève, feestgedruis in Aubonne – 14 december 2019

Tot mijn scha en schande moet ik bekennen dat het al van de zomervakantie geleden was dat ik nog eens naar Genève vloog. Maar dit weekend had ik wel een heel goeie reden om mijn valies te pakken: onze vrienden hadden ons uitgenodigd om samen met hen hun vijftienjarig huwelijk te vieren.

Het weekend begon iet of wat in mineur: één of andere onverlaat heeft vrijdagavond bij het verlaten van het vliegtuig in Genève mijn ballotin met 750 gram Neuhaus pralines gepikt. Toegegeven ik was ze eerst zelf vergeten, maar mijn eurocent viel net op het moment dat ik uit het vliegtuig stapte. Natuurlijk moest ik even wachten tot de stroom afstappende passagiers verminderde, alvorens ik terug op het vliegtuig kon om de zoektocht in te zetten. Helaas geen spoor van mijn pralines. Ik kan maar hopen dat de dief ervan genoten heeft… Tot zover mijn voornemen om de feestvarkens echte Belgische pralines cadeau te geven.

Zaterdagochtend sliepen we een beetje uit en gingen we rond het middaguur naar de kerstmarkt van Carouge. Veel stelde de kerstmarkt niet voor, moet ik toegeven. Eerder een gewone markt met wat extra kraampjes met prullaria en een kerstman op stelten. Er was zelfs niet overdreven veel volk. Als je echt een fabuleuze kerstmarkt wil zien, raad ik je aan om naar Montreux te gaan. Maar goed dat onze verwachtingen niet al te hoog waren en gelukkig was de patate à la montagnarde zeer lekker!

Na die patat konden we er weer even tegen en wandelden we op ons gemak terug naar de flat van mijn vriend, terwijl we onderweg getrakteerd werden op een mooie Zwitserse regenboog.

Rond een uur of vier vertrokken we met onze bagage naar station Genève-Cornavin. Van daaruit namen we de trein naar Allaman en vervolgens de bus naar Aubonne. Om optimaal van het feest te kunnen genieten, hadden we een kamer geboekt in Auberge du Lion d’Or . Aangezien het ons een strak plan leek eerst een stevige bodem te leggen alvorens ons in het feestgedruis te storten, dineerden we in het uitstekende Italiaanse restaurant Il Circolo. Heerlijke risotto, meer is er niet nodig om mijn hart sneller te laten kloppen. Dries ging uiteraard voor een pasta.

Vanaf het restaurant was het een kwartiertje wandelen naar het prachtige huis van onze vrienden mét uitzicht over het Meer van Genève. We werden enthousiast welkom geheten door het feestkoppel David en Kristien en hun drie kinderen Raquel, Matteo en Lucía. Het was een blij weerzien, want alweer van begin dit jaar geleden dat we elkaar nog eens gezien hadden. Dries en ik waren, naast onze vrienden, het enige Belgische koppel aanwezig. Verder waren er Britten, Italianen, Russen, Fransen,… Naar goede gewoonte waren de Zwitsers weer dik in de minderheid. Buiten onze vrienden kenden we niemand op het feest, gelukkig was het verrassend gemakkelijk om aansluiting te vinden bij een groepje en leerden we heel fijne mensen kennen.

We genoten van de heerlijke prosecco en lekkere hapjes, ons gepresenteerd door de kinderen. Later op de avond lieten we ons zelfs verleiden tot een kleine salsademonstratie. Zo leuk om nog eens de beentjes te kunnen losgooien. Daarna kwamen de meer toegankelijke muziekgenres aan bod en kregen we gezelschap van de andere gasten op de dansvloer. Uiteraard sloten we het feest af in de vroege uurtjes. Blij dat we maar een kwartier moesten stappen naar onze hotelkamer…

De dag nadien ontbeten we op het laatst mogelijke moment in ons hotel. Het ontbijt stelde helaas niet veel voor. Wat brood, kaas en yoghurt. Nuja, we hadden de dag voordien al hapjes genoeg gegeten, dus veel honger hadden we niet. Na uitgecheckt te hebben, begaven we ons opnieuw naar onze vrienden. Die hadden ondertussen bijna al de vuile vaat en rommel van de avond nadien weggewerkt. Wij konden enkel nog een beetje helpen met de overtollige drank naar de kelder te dragen. Voor de lunch toverde onze vriend een gezond slaatje met vis op tafel. Waarbij we stiekem nog een glaasje wijn dronken en genoten van een Zwitserse praline. Ach, het was een feestelijk weekend voor iets, nietwaar?

Om toch nog iets gezond te doen, maakten we samen met de kinderen een wandeling door de winterse wijngaarden van Aubonne. Het weer viel beter mee dan verwacht en we kregen zelfs een streepje blauwe lucht te zien. De kinderen zeurden een beetje (moe van het late opblijven de dag voordien), maar het deed deugd om even buiten te zijn.

In de late namiddag namen we afscheid van onze vrienden en spoorden we van Allaman rechtstreeks naar de luchthaven, waar Dries en ik (alweer) Italiaans aten. Vervolgens nam ik afscheid en begaf ik mij naar de security. Aan alle mooie liedjes komt een einde.

Raclette met Marmite

Jullie dachten toch niet dat we effectief van de chocoladen soepketels verlost zouden zijn? Dat was dan buiten de organisatoren van het Biotech kerstfeestje gerekend!

Ok, strict genomen had ik niets te zoeken op het Biotech kerstfeestje, want ik werk niet in het gebouw van Dries, maar hey, voor gratis gesmolten kaas, mag een mens de regels al eens creatief interpreteren.

Voordat het kerstfeestje begon had Dries aan een Escape game deelgenomen, maar dat was niet echt een groot succes, want van zijn ploeg van vijf personen (willekeurig samengesteld uit mensen die in het gebouw werkten) waren er maar drie komen opdagen. Dan wordt het al lastig om alle oplossingen te vinden. Bovendien waren de instructies van het spel volledig in het Frans, terwijl de meeste deelnemers het Frans niet machtig waren. Hmm, foutje van de organisatie, zou ik zo denken.

Gelukkig was er veeeeel gesmolten kaas en veeeeel (Zwitserse!) wijn om die flater goed te maken. We moesten daarvoor wel wat geduld opbrengen, want de wachtrijen waren lang en het duurt natuurlijk een tijdje voordat een nieuwe laag kaas voldoende gesmolten is om afgeschraapt te worden. En ook bij de wijn was het aanschuiven (tja wat wil je, als je iedereen een plastic bekertje van 1 dcl geeft). De obers hadden echter al snel door dat de situatie zo niet houdbaar was en begonnen spontaan flessen te ontkurken zodat de aanwezigen zichzelf konden bedienen.

Naar het einde van de avond toe was het makkelijker om aan kaas te geraken, maar waren de aardappelen, augurken en zure ajuintjes al lang verdwenen in de magen van de hongerige wachtenden. Nuja, kaas met kaas is ook lekker!

En jawel, er waren maar liefst zes marmites die met een baseball bat vakkundig in mekaar geklopt werden. Al werden de regels niet echt gevolgd, want ik hoorde niemand “Ainsi périssent les ennemis de la République!” roepen en het waren voorzeker niet de jongste en de oudste aanwezige die de chocoladen soepketel te lijf gingen.

Maar het was lekker en bovenal: gratis! 😉

De feestsfeer opsnuiven

Toen we zaterdagochtend wakker werden, lag er een dikke laag sneeuw over Genève. We wisten niet of het winterweer gevolgen zou hebben voor de feestelijkheden in de oude stad, maar besloten dat de neerdwarrelende sneeuwvlokken ons niet zouden tegen houden. We duffelden ons dik in en wandelden met de krakende sneeuw onder onze voeten rond het middaguur naar de oude stad.

Bij Place du Molard stonden een paar mannen gratis groentesoep uit te delen (minder lekker als die van de dag voordien) en kregen we onze eerste re-enactment van een zwaardgevecht tussen de Genèvois en de soldaten van de hertog van Savoye te zien.

We liepen verder naar de Passage de Monetier, een kleine middeleeuwse passage die enkel ter gelegenheid van de Escalade wordt geopend. Behoorlijk krap op sommige plaatsen!

We klommen verder richting Terrasse Agrippa-d’Aubigné naar de kathedraal. Onderweg kwamen we voorbij kraampjes waar oude ambachten gedemonstreerd werden (potten bakken, spinnen, textiel verven), kregen we uitleg over hoe een antiek pistool werkt en zagen (en hoorden, amai mijn oren) een bataljon soldaten hun musketten afvuren.

We aten een (bijzonder stevige) boekweitpannenkoek, alvorens onze oren bloot te stellen aan de volgende aanslag: het afvuren van een replica van een kanon uit 1602 op de Promenade de la Treille.

Daarna brachten we een bezoek aan de Salle du Conseil d’Etat in het Hôtel de Ville. Deze zaal wordt enkel tijdens de Escalade voor het publiek open gesteld en bevat enkele prachtige oude muurschilderingen die pas begin vorige eeuw opnieuw ontdekt werden. De muurschilderingen op zichzelf zijn al een bezoek waard, maar we kregen daarbij een boeiende uitleg van een mooi uitgedost lid van de Compagnie 1602. Zo kwamen we te weten dat de historische Escalade eigenlijk plaatsvond tijdens de kortste nacht van het jaar (21 op 22 december). Omdat de protestantse Genèvois echter op dat moment nog niet de Gregoriaanse kalender volgden, was de officiële datum in Genève op het moment van de aanval 12 december, terwijl dat voor de katholieke aanvallers 22 december was.

Na meer dan vier uur in de koude rond gewandeld te hebben, besloten we dat het welletjes was en keerden we naar huis terug. Op de terugweg kruisten we onze vrienden, het Frans-Vietnamees koppel. Ook in Genève is de wereld klein.

 

Gratis groentensoep en glühwein!

Dit weekend staat Genève volledig in het teken van het Fête de l’Escalade. Ook in ons quartier werd de historische overwinning op de hertog van Savoye herdacht met een fakkeloptocht doorheen de straten, gevolgd door een buurtfeest met veel gratis groentesoep (hét symbool van de Escalade) en glühwein (minder symbolisch, maar wel lekker). We hadden voor de gelegenheid afgesproken met het Frans-Vietnamese koppel dat we ontmoetten tijdens de viering van 10 jaar Le 99. We maakten voor het eerst kennis met hun zoontje, warm ingeduffeld in zijn koets, en de zus van onze Vietnamese vriendin, die ook hier in Genève woont.

Terwijl de sneeuwvlokken zachtjes uit de lucht neerdaalden (gelukkig sneeuwde het niet meer zo hard als in de namiddag), liepen we een tijdje mee met de stoet en genoten van het enthousiasme van de verklede kinderen. Om ons heen wemelde het van de draken, prinsessen, eenhoorns en ridders, allen vrolijk beschenen door het licht van de fakkels. Toen het ons te koud werd, sloegen we af naar het buurthuis alwaar ons heerlijke warme groentesoep, glühwein en warm appelsap wachtte. Bij temperaturen rond het vriespunt smaakten de koppen warme groentesoep ons uitstekend en gelukkig waren we vroeg genoeg om de lange wachtrijen te vermijden. Niets zo leuk als een gezellige babbel terwijl je je handen kan warmen aan een heerlijk drankje.

Knap dat de stad Genève dit allemaal gratis aanbiedt aan haar inwoners, al heb ik een donkerbruin vermoeden dat de mensen die de soep en drank uitschepten allemaal vrijwilligers waren.

Birthday party

Donderdagavond waren Dries en ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van zijn Engelse collega Allan. Enfin, strikt genomen verjaarde Allan pas op kerstavond, maar da’s meestal niet zo’n geschikt moment om vrienden bijeen te krijgen voor een feestje. Zeker niet in een internationale omgeving zoals Genève.

Allan had gezegd dat hij een ‘beetje’ eten voorzien had. Een understatement, zo bleek. Toen ik op zijn ruime appartement aankwam, wachtten deze (zelf-gemaakte!) heerlijkheden op ons:

De aanwezigen op het feestje waren voornamelijk collega’s van Dries en Allan en wat oud-collega’s van Allan. Engels was de voertaal, met wat Frans en soms een beetje Spaans ertussen. Het fijne gezelschap (en de lekkere wijn!) maakte dat de avond voorbij vloog. Met een groepje van zes personen sloten we de avond feestelijk af in de plaatselijke pub. Kwestie van te eindigen met een Engelse touch.

Célébration des 10 ans de l’Espace de quartier – Le 99

Dankzij de Zumbacursus maakte ik kennis met het buurthuis Le 99, letterlijk op een paar stappen van ons appartementje. Dus toen ik een tijd geleden de aankondiging zag voor het feest ter gelegenheid van hun tienjarig bestaan, leek het wel leuk om mee te gaan feesten.

Om 17.30u begaven we ons naar het buurthuis voor het officiële gedeelte. Na een paar verrassend korte speeches waarin het belang van het buurthuis als ontmoetingscentrum benadruk werd, was het tijd voor het aperitief. Dat had ik wel nodig om de mededeling door te spoelen dat er in onze wijk maar liefst 190 verschillende nationaliteiten wonen. Ik dacht eerst dat ik het niet goed verstaan had, want er zijn momenteel slechts 196 natiestaten op de wereld, maar Dries had het ook zo gehoord en hetzelfde getal werd vermeld in het boekje dat vrijwilligers ineen geknutseld hadden ter gelegenheid van het tienjarig bestaan.

Dat aperitief zelf was trouwens dik in orde. Wijn à volonté, heel verzorgde  en mooi gepresenteerde hapjes (spiesjes met zalm en mozarella, mini-broodjes, warme bladerdeeghapjes, mooie schotels met groenten).  Indie-folk band Quiet Island zorgde voor de muzikale omkadering. We maakten kennis met een Zwitserse (jawel, ze bestaan dus toch) uit het Duitstalige gedeelte van Zwitserland die sinds een paar weken in Genève woonde. Een beetje een speciale madam die een jaar loopbaanonderbreking had genomen en nu als stagiaire werkte voor een NGO. Het viel ons op dat ze al de hapjes liet passeren en het bij een glaasje water hield. De reden die ze hiervoor gaf was dat ze aan het vasten was. Bij mijn weten was de ramadan al een tijdje voorbij én de dame in kwestie had even daarvoor gezegd dat ze een christen was, dus ik trok wellicht een nogal verbaasd gezicht. Ze lichtte toe dat het vasten voor haar een soort spirituele oefening was. Ik geef toe dat ik niet goed wist wat daarop te zeggen…

We namen afscheid van de Zwitserse dame en begaven ons naar de feestdis. Ik had op voorhand op facebook geïnformeerd of het diner gratis was en, hoewel ik dat moeilijk kon geloven, bleek dat effectief zo te zijn. De ganse wijk was dus uitgenodigd op een volledig gratis driegangendiner vergezeld van wijn à volonté, waarvoor zelfs geen inschrijvingen op voorhand nodig waren. De stad Genève zit er duidelijk warmpjes bij. Nu, uiteindelijk bleek de feestzaal niet volledig gevuld te zijn en sommige reeds geopende flessen wijn, bleven onaangeroerd. Jammer, want die wijn is om weg te gooien. Persoonlijk zou ik de deelnemers zich op voorhand hebben laten inschrijven om voedselverspilling tegen te gaan, maar ik neem aan dat de organisatie er bewust voor gekozen heeft om de drempel voor de deelnemers zo laag mogelijk te houden.

We hadden heel veel geluk met onze tafelgenoten: een erg sympathiek jong koppel die een paar maanden geleden de trotse ouders geworden waren van een schattig zoontje. Zij was een Vietnamese en hij een Fransman. Ze hadden elkaar ontmoet tijdens hun studies in Frankrijk. Het klikte erg goed en we wisselden na het diner telefoonnummers uit om Whatsapp-gewijs contact met elkaar te houden. Lijkt me leuk om op een later tijdstip nog eens iets met hen te gaan eten of drinken.

Ik laat jullie even meegenieten van het lekkers dat op onze borden passeerde:

We kregen achteraf zelfs nog twee extra chous mee naar huis! Wat een geweldige avond.

Foto van de taart voor de kinderen, die in een aparte ruimte aten, zodat de volwassenen op hun gemak van hun diner konden genieten:

Na het diner was er nog een vuurspektakel op de binnenplaats van Le 99. Het gegil van de kinderen is een indicatie van hoe leuk ze het vonden. 😉 Alleen jammer dat het regende, waardoor we zelf ook niet lang bleven pakken.

Happy Hour

Eén keer per maand wordt in het gebouw waar Dries werkt een Happy Hour georganiseerd. Bedoeling is dat de mensen die in het gebouw werken elkaar op een informele manier beter leren kennen. Het gebouw waar Dries werkt, is één van de mooiste kantoorgebouwen die ik tot nu toe heb bezocht. Volledig in glas opgetrokken met een indrukwekkend open atrium, glazen liften, planten die van de hoogste verdieping tot het gelijkvloers groeien, een dakterras met zicht op de Jet d’Eau,… Heel a-typisch om in zo’n gebouw voornamelijk onderzoeksinstellingen te vinden, maar de futuristische architectuur is al beter verklaarbaar, als je weet dat het gebouw oorspronkelijk opgetrokken werd om onderdak te bieden aan een farmaceutisch bedrijf.

In dat geweldige gebouw huizen dus een heel aantal onderzoeksprojecten die van elkaar eigenlijk bijna niks afweten. Vandaar dat een aantal enthousiastelingen besloten het Happy Hour te creëren en er bovendien in slaagden financiering voor deze kleine extracurriculaire activiteit los te weken.

Vrijdag had Dries had afgesproken met zijn collega Alan om naar zijn allereerste Happy Hour te gaan. Omdat ik als werkloze niet zoveel gelegenheid heb om mensen te spreken, stelde hij voor dat ik mee kwam. Ik aarzelde even, want uiteindelijk zou ik een beetje een verstekeling zijn in zijn gebouw, maar hey, het leven is aan de durvers. Ik kreeg een bezoekersbadge en daarmee maakte ik officieel mijn intrede in het gebouw.

Bij het binnenkomen van de ruimte waar het Happy Hour plaatsvond, heette één van de initiatiefnemers ons welkom en werden we meteen gesommeerd een klein papiertje in te vullen met wat informatie over onszelf. Vervolgens moesten we ons papiertje afgeven en kregen we een identiek papiertje ingevuld door een andere aanwezige in onze handen gestopt. Bedoeling was om zo de mensen aan te sporen om hun vaste kliek te verlaten en met anderen een gesprek aan te knopen. Een opener zoals: ‘Are you a cat or a dog person?’, doet het altijd. 😉

Oorspronkelijk was ik niet echt van plan om veel met dat papiertje te doen, maar uiteindelijk had ik dankzij dat papiertje toch een paar random gesprekken met mensen. Ik ontmoette zelfs een Zuid-Koreaan op wie ik enkele woorden Koreaans losliet (al moet ik toegeven dat mijn parate kennis door een paar maanden stil te liggen er zwaar op achteruit gegaan is). Niemand die het trouwens erg vond dat ik niet echt in het gebouw werkte. 😉 Heel toevallig kwam een collega van Dries die op dezelfde verdieping werkte, maar in een ander team, bij ons staan en jawel, hij had mijn briefje!

Zo kwam het dat ik een heel fijn gesprek had met Fernando, een Portugees die samen met zijn vrouw al een hele tijd in Genève woonde. Bleek bovendien dat er een prijs te winnen viel voor de mensen die de persoon van hun briefje gevonden hadden! Dan ben ik er natuurlijk als de kippen bij. Er waren drie prijzen te verdelen, maar uiteraard waren er méér gegadigden dan prijzen. De organisator vond er bijgevolg niets beter op dan de hoofdprijs (een reusachtige ferrero rocher bol) dan maar gewoon in de richting van de winnaars te gooien. En jawel, na wat geharrewar viel de bol in de handen van Fernando. We openden samen de bol en deelden de chocolade (al ben ik niet zo’n geweldig fan van ferrero rocher).

Uiteindelijk had ik onverwacht fijne ontmoetingen en ik heb tegen genoeg mensen gezegd dat ik een job zoek. Wie weet, misschien komt er toch nog iets uit de bus?

Birthday Girl!

Gisteren waren we te gast bij onze vrienden in Meyrin om samen de verjaardag van hun oudste dochter te vieren. Vijf jaar al! Wat vliegt de tijd… Leuke wetenswaardigheid: de geboorte van de oudste dochter van onze vrienden was de reden dat Dries en ik voor de allereerste keer een bezoek aan Genève brachten. Nog een extra reden om haar verjaardag te vieren, dus!

Zoals dat hoort op een feestje waren er cadeautjes, allerlei zoetigheden en natuurlijk een heerlijke taart mét Zwitserse chocolade. 😉

PS: De brandende kaarsjes voor de jarige stonden op een cupcake om bovenstaand chocoladekunstwerkje niet te beschadigen. Helaas is het fotootje daarvan mislukt.

Fête Nationale – 1er août 2017

1 augustus vieren alle Zwitserse kantons de Nationale Feestdag. Deze zomerse datum werd gekozen omdat begin augustus 1291 (exacte datum is niet gekend) de drie Alpenstaatjes Uri, Schwyz en Unterwalden een overeenkomst sloten om elkaar tot in de eeuwigheid bij te staan in hun verzet tegen buitenstaanders.  Pas sinds 1994 is 1 augustus een officiële feestdag in gans Zwitserland.

Onze vrienden David en Kristien hadden ons uitgenodigd om samen met hen onze allereerste nationale feestdag op Zwitserse bodem te vieren en tegelijkertijd ook een beetje de verjaardag van ons petekindje Raquel, hun jongste dochter, die in juli verjaard was. Tegen de middag waren we in Aubonne om eerst Raquel cadeautjes te zien uitpakken en dan te genieten van een heerlijke gezamenlijke Mexicaanse lunch op hun terras met uitzicht op het meer. Ok, burrito is niet echt Zwitsers, maar op een hete dag van meer dan 30 graden wellicht beter geschikt dan kaasfondue. 😉 Als voorgerechtje serveerde chefkok David een heerlijk boekweitpannenkoekje met gerookte zalm en zure room. Samen met een glaasje champagne de ideale manier om een feestelijk dag te beginnen.

Na het verorberen van ettelijke burrito’s (helaas geen fotografisch bewijs ter illustratie), maakten we een wandeling naar het nieuwe huis van David en Kristien. Eind augustus trekken ze erin en het zag er al bijna helemaal afgewerkt uit. Na de vertering bevorderende wandeling was er weer een beetje plek voor een typisch Zwitsers dessert met meringue, room en ijs. Heerlijk!

Ondertussen was de avond gevallen en was het tijd om naar het centrum van Aubonne te trekken om deel te nemen aan de feestelijkheden op het binnenplein van het kasteel van Aubonne. De binnenplaats was feestelijk versierd met vlaggen en er stonden lange tafels en banken opgesteld om aan te eten en te drinken. We dronken een glaasje wijn, aten een stukje saucisse, maakten kennis met wat dorpsbewoners en deden ons best om het Zwitserse volkslied mee te playbacken. Het enthousiasme waarop het volkslied werd meegezongen, was groot. En ook het daaropvolgende ‘prière patriotique’ werd uit volle borst mee gebeden. Het lijkt erop dat de mensen in Zwitserland iets religieuzer zijn dan in België.

Na het gebed trokken we in optocht door de straten van Aubonne. De kinderen kregen papieren lampionnen uitgereikt en de stoet werd begeleid door de plaatselijke fanfare.

Daarna liepen we terug naar het huis van David en Kristien om van daaruit met de wagen naar Saint-Prex te rijden voor het grote vuurwerk dat zou afgeschoten worden vanaf twee platforms op het meer.  We waren duidelijk niet de enige mensen die van het vuurwerk wilden genieten. Het was erg druk in het centrum van Saint-Prex, maar gelukkig slaagden we er zonder al te veel moeite in om een plek te vinden aan de oever van het meer met goed zicht op het vuurwerk. We moesten even geduld uitoefenen, maar om 22.47u was het dan eindelijk zover! De vuurpijlen schoten de lucht in en ik moet zeggen: die Zwitsers kennen iets van vuurwerk maken. Behoorlijk indrukwekkend!

Het late uur zorgde ervoor dat Raquel tijdens het vuurwerk in slaap gesukkeld was in de armen van Kristien. Begrijpelijk, want het was dan ook een vermoeiende dag. 😉

Na al die feestelijkheden lagen we uiteraard veel te laat in ons bed, maar dat hadden we er graag voor over!

© 2021 The Swiss Life

Theme by Anders NorenUp ↑